City of dreams, perspectives, rich cultural life, full of potential, fascinating places, colorful people, city to give hope.
City of despair, frustration, filth and stink, solitude, loneliness, too big to know, too small to hide, city of fear, unstable and nervous.
So there are those ~angles~.
Rok minął od zakotwiczenia w stolicy. W tym czasie zdążyłam wyprowadzić się na dobre z domu, oprzeć kuszeniu wygodnym życiem, pomieszkać w dwóch miejscach zanim znalazłam to trzecie i trochę dorosnąć. I jeszcze znaleźć pracę. Uspokoić, wyciszyć sporo agresji, trochę rozluźnić, wziąć za siebie pełną odpowiedzialność, stuprocentowo usamodzielnić.
Nie wydarzyło się nic wielkiego, nic z high hopes & great expectations, niewiele z black holes & revelations. Nic z tych rzeczy największego kalibru. Tęsknota za decisive moments jest żywa i puchnie. Jednak jeśli wziąć pod lupę tych kilkanaście miesięcy, zmieniło się całkiem sporo.
Dom. To takie oswojone miejsce na ziemi, które lepię pod siebie; jest coraz zgrabniej dopasowany. Problem jest taki, że podświadomość zakodowała inne miejsce i zdarzają się historie kuriozalne. Jak np. ta z któregoś zbyt długo w noc przeciągających się wieczorów: złapałam się na tym, że w egipskich ciemnościach naszej mikro-kuchni poczułam zdziwienie i oburzenie, że po otworzeniu szafki z koszem nie zapala się światło. ??? Aa… nie, dobra, tak mam w szafie z ciuchami.
Straciłam kondycję i zmiękłam. Fizycznie mało mi dolega - czasem zmęczenie, te oczy, łamiący się kręgosłup i alergia. To do nadrobienia: będę jedną z tych osób, które nie są aktywne spontanicznie, ale chodzą na fitness, siłownię, squash, tenisa, basen czy inną ścianę wspinaczkową o wyznaczonej godzinie, w wyznaczonym dniu. Za to hipochondria duszy atakuje jak tsunami i bardzo spontanicznie.
Nastąpiła wolta nawyków. Przyjrzyjmy się: dzień w pracy w dżinsach; dzika żądza posprzątania i pomalowania komórki ogrodniczej - i może jeszcze garażu. Radocha, że w ciągu pięciu minut od wstania mogę deptać trawę na polach z psem hasającym nieopodal. Jaka to radosna nowina – umiem się cieszyć z małych rzeczy! Inaczej - zawsze umiałam. A może to powinien być smutek i żal, że teraz przyjemność znajduję w czymś, co miałam kiedyś na co dzień i co mnie nudziło.
Wniosek: Wszędzie dobrze tam, gdzie nas nie ma. Czy jakoś tak.
Książki! Czytam, kupuję, maniakalnie zwiedzam allegro i księgarnie internetowe, kocham wąchać farbę drukarską w empikach i wyszukiwać najprzyjemniejsze dla oka i palców wydania. Przełom, boże jak mi tego było trzeba… Moment, w którym szarpanie zmieniło się w cierpliwą celebrację, był oczyszczający. Dostałam wiersze zebrane Wojaczka i przyznaję, że czuję się lepsza.
Muzyka. Znowu Iron Maiden. Recoil, Dougan, Police, Sinatra. Ścieżki dźwiękowe. Downtempo, ambient i triphop - rok-dwa temu nie do wyobrażenia. Teraz zastanawiam się, na jaką cholerę potrzebne mi były do tego jeszcze albumy nastoletnich wychudzonych dziecinnie kolesi z pedalskimi fryzurami, w obcisłych dżinach, białych trampkach, usiłujących podrywać otłuszczone małolaty z gwoździami w języku, czerni na powiekach i tandetnych tribalach wyrzeźbionych na nerach – mowa o pamiętnej fascynacji indie rockiem, który w ciągu kilku miesięcy poleciał poziomem na łeb, a z którego pozostał silny jak nigdy Muse, nocny Kasabian i kilka niedobitków sentymentalnych (przyznaję szczerze – nieprzesadzających ambicjonalnie). Pitolenie na gitarach, walenie w gary i garażowe lo-fi było konieczne do docenienia m u z y k i .
W pracy mnóstwo nauki i rozwoju przeplatanych okresami bezbrzeżnej nudy. Olbrzymie pole do obserwacji. Wybrzytwiłam się w kryptologii niby przypadkowych zachowań, ukradkowych spojrzeń, znaczących min i półsłówek, którymi ludzie posługują się nieświadomie, świadomie z chęcią ich ukrycia oraz świadomie i otwarcie. Pole manewru do negocjacji, manipulacji, opanowania, budowania pewności siebie. Czasem nazbyt pewna siebie, pozbawiona pokory, z zarozumiałym założeniem, że wiem. Tym większy to błąd, tym większa pretensja do siebie później, bo jak się spieprzy to na moje osobiste, jasno wyrażone życzenie. Czas pogardy i wilczej zamieci musi nadejść – czekam przygotowana.
Dowiedziałam się również, że mam zawyżone wymagania motywacyjne (nie mylić z lenistwem) oraz że przestrzegając ściśle zasad etykiety wyjdziesz z przyjęcia trzeźwy, głodny i wkurwiony.
Pojawiły się słowa. A właściwie: nadmiar wyrazów tworzących niespójną, niezrozumiałą całość. Nadideologia frazeologii. Zbyt dużo beztreści w formie pozornie prostej. Myślę za dużo, a uspokojenie zastępuje entuzjazm i wybuchową wesołość.
Wszystko to niezbędnie konieczne do ewoluowania. Kiedy ono się skończy? Nigdy. Kiedy dojdę do momentu, w którym będę mogła bez ciśnień odpuścić sobie narzuconą konieczność perfekcji i polegania na ideałach, na skończonych produktach wyobraźni odkładanych w oddalającą się przyszłość - na rzecz budowania większego z mniejszych, stąpania drobnymi krokami w zwykłych butach po krętej drodze?
Paradoks: jestem silniejsza i odporniejsza niż kiedykolwiek, ale też łatwiej niż kiedykolwiek mogę pozwolić się dotknąć.
Rozciągam się w czasie, jestem w wielu miejscach naraz, które oplatają mnie, a czas się stapia, zlewa. Jest bezwzględnie względny, szybszy niż dźwięk i wolniejszy niż topniejący lodowiec. Umiem być ciszą. Nie czuję potrzeby dzielenia się z wszystkimi ludźmi najintymniejszymi myślami, każdymi myślami. Czuję chęć podzielenia się częścią z nich z wybranymi osobami. Czasem.
